<body>
 

There's nothing more for me...

¿Recordais la escena de Braveheart en la que William Wallace es atado al potro de torturas, y alguien con una guadaña le raja el estómago y le revuelve con sus propias manos las tripas? Pues así es como me siento yo.

Oh, dioses... ¿Por qué he sido tan ingenua? Siempre creí que tras tantos años, tantos días, tantas horas... Siempre soñé con un final feliz. Sólo faltaban unos meses para que pudiera realizarlo... pero se acabó el tiempo. Sólo quería una oportunidad. Y ni siquiera la tuve. Dinero, problemas familiares, cobardía... Sobre todo cobardía. Pero sólo quedaban unos meses. Unos meses más y podría haber cambiado mi vida. O no. Pero lo habría intentado. Y no quedaría en el aire la odiosa pregunta: "¿Y si...?"

¿Qué voy a hacer ahora? ¿A dónde miraré? ¿Al suelo? ¿Qué esperaré de la vida ahora? Lo único que he querido siempre, lo que me hacía plantearme una y otra vez las cosas, lo que hacía que no me hundiera en mi propia vida... No lo tendré.

Y ahora sí estoy hundida. No podré querer a nadie más. No me queda nada. No puedo ver más allá de mis lágrimas. Sé que no lo superaré. Porque no quiero superarlo. Porque si no es él, no será nadie. Porque no quiero volver a pasar por esto. Porque no habrá oportunidad de que vuelvan a rechazarme. No dejaré que vuelva a pasar. Es inhumano. Es un dolor tan profundo... Ni siquiera puedo escribir sobre esto sin que esas lágrimas inunden mis ojos. Como siempre que hablo de él.

¿Cómo he sido tan estúpida para pensar que alguien me querría?

Cada vez tengo más claro que yo no encajo. Que nunca seré una persona normal. Que nadie me aceptará nunca. Por ser como soy. Así de simple. Y he intentado cambiar. Lo estaba consiguiendo. Pero fue demasiado tarde. Ahora ya no podré ser feliz. O vivir contenta siquiera. Porque su recuerdo está siempre dentro de mí. Siempre me he dicho: "Ojalá estuviera aquí..." Para compartirlo todo. Para reír. Para sentir. Para ser normal.

Y ahora nunca estará aquí.

Y lo peor de todo... es que tengo miedo. Miedo de que por ello deje de importarle. De que sea tan feliz que yo sólo sea un recuerdo de tiempos amargos. De que me destroce compartiendo su felicidad conmigo. O que para no destrozarme se aleje de mí. Que piense que es mejor no hacerme daño. Eso sí que me haría daño. Eso sí que me destrozaría. Eso sí que no lo soportaría.

No quiero que me deje sola. No quiero que me olvide.


Now I can't go on... I can't even start...
I've got nothing left, just an empty heart...

Betta ha gritado al aire | martes, agosto 26, 2003 a las 00:36




The end

Tell me her name I want to know...
The way she looks and where you go...
I need to see her face, I need to understand...
Why you and I came to an end...

Tell me again, I want to hear...
Who broke my faith in all these years...
Who lays with you at night when I'm here all alone...
Remembering when I was your own...

I'll let you go...
I'll let you fly...
Why do I keep on asking why...?

I'll let you go... now that I found...
A way to keep somehow...
More than a broken vow...

Tell me the words I never said...
Show me the tears you never shed...
Give me the touch that one you promised to be mine....
Or has it vanished for all time...?

I'll let you go...
I'll let you fly...
Why do I keep on asking why...?

I'll let you go... now that I found...
A way to keep somehow...
More than a broken vow...

I close my eyes... and dream of you and I...
And then I realize...
There's more to life than only bitterness and lies...
I close my eyes...

I'd give away my soul to hold you once again...
And never let this promise end...

I'll let you go...
I'll let you fly...
Why do I keep on asking why...?
I'll let you go...
Now that I found...
A way to keep somehow...
More than a broken vow...


Lara Fabian - Broken Vow

Betta ha gritado al aire | domingo, agosto 24, 2003 a las 20:59




¡Fai un sol de carallo!

O eso creía Siniestro Total cuando gritaba esa frase en "Galicia Caníbal" (versión de "Fai un sol de carallo", compuesta por Os Resentidos, según mis fuentes ;) ), el grito de guerra de todos los gallegos durante estas semanas horribles de calor y asfixia. O al menos, el mío. xD A saber qué canción estarán componiendo ahora. xD

Y es que he decidido durante todo este mes que me encanta ser gallega. Pero de verdad. Aunque sólo sea por el clima (lluvia, lluvia, dónde andarás). No creo que fuese capaz de vivir en otro sitio. Y lo peor es que... no creo que fuese capaz de vivir en un sitio que no hubiese mar. Agh. Lo he dicho. Arteixo tiene la culpa. Me encanta el mar (sin chapapote).

Es cierto, no lo había dicho aquí, pero este verano me hice una promesa que estoy cumpliendo (imposible de creer): he decidido no ir a la playa como acto de protesta personal (para mí ir a la playa significa llegar, dejar la toalla, meterme en el agua, salir tres horas después y volver a casa xD). Y aunque tengo unas ganas locas de meterme en el agua, lo estoy llevando a rajatabla (qué ganas me entran ahora, dioses).

¿Acaso no os parece absurdo bañarse en un agua llena de fuel, y encima que los señores vestidos de blanco estén recogiendo el chapapote de la orilla por donde paseas? Mucha gente me dice: qué mas da, el fuel no te mata. Te lo quitas con aceite y listo.

Me da verdadero noxo.


Estudo cientifico que vén de avalar as nosas preocupacións

Os efectos do Prestige persistirán durante un mínimo de dez anos

18/08/2003 Un estudo da comunidade científica vén de avalar as nosas preocupacións. Até dentro de catro anos non comezará a recuperación dos fondos afectados polo fuel do Prestige, e a recuperación completa tardará un mínimo de 10 anos. Ademais, a catástrofe do Prestige é a maior acontecida en Europa e a segunda do mundo, logo da do Exxon Valdez, en Alaska. Economicamente, o impacto do Prestige supera incluso a esta última, xa que os traballos de recuperación das costas poderían chegar aos 2500 millóns de euros, perto de 700 máis dos gastados no caso estadounidense. A morte de paxaros, entre 250 e 300 mil, debido ás consecuencias do verquido supón a maior traxedia deste tipo acontecida no continente. Preocupa tamén o estado da ?semente de mexillón? das rochas usada pola maioría de productores para a repovoación das bateas. E mentras a Xunta de Galiza valora no seu informe dos 9 meses despois por riba de todo "a imaxe" que estamos a dar de Galiza.

¿Como pode ser esa a súa preocupación?



Betta ha gritado al aire | martes, agosto 19, 2003 a las 23:23




I say I don't want ever to be brainwashed

No os gustará leer lo que escriba cuando la ira se apodere de mí.

Cuando los portazos y las miradas de desprecio hagan latir más rápido mi corazón, cuando los gritos que taponen mis oídos retumben en mi cabeza, y busquen otra salida aporreando mis sienes.

Cuando el nudo de mi garganta aumente la presión en mi cabeza, cuando mis cejas se arqueen sobre mis ojos y mi mirada os haga estremecer, cuando mis dedos tecleen palabras hirientes y crueles, y no tenga piedad con ninguno de vosotros.

Cuando creais que doy pena y que estoy loca.

Entonces, será entonces cuando os diré que vosotros sois los verdaderos locos, estúpidos superficiales. Que no os dais cuenta de la realidad, que vuestras almas están llenas de mentiras construidas para poder seguir adelante sin pensar el por qué.

Cuando os pregunte por qué merece la pena vivir, es entonces cuando os parareis a pensar y las dudas os inundarán, y el corazón os latirá más deprisa, y vuestras sienes palpitarán porque no sabreis la respuesta. Y si creeis saberla, será sin duda otra mentira inventada.

¿Qué buscais aquí? ¿Las palabras que harán que me autodestruya? Os equivocais.

Cuando la ira se apodere de mí, os destruiré a vosotros.


It makes my stomach tear,
and it tears my flesh from bone.

How it turns our dream to stone,
and we all die young.

Yeah, we all die young.

Betta ha gritado al aire | domingo, agosto 17, 2003 a las 18:48




Por todos los que tienen que callar, que nadie te quite la voz

X> fui a tu pag de internet
X> y estas loca

X> me parecio de psiquiatra
X> pones unas cosas
X> no tienes intimidad
X> cuentas todo
X> te inventas cosas
X> etc
X> las fotos son...
X> y aun encima pones a fernanda tabares

X> es k es de manicomio
X> lo de la academia...esssss mortal

X> una cosa es escribir lo que te da la gana
X> y otra cosa es escribir excentricidades
X> ademas la foto del cuchillo,la de la cara
X> es
X> ...

X> que mentira
X> y lo de las fiestas de arteixo
X> k

X> estas un poco para el otro lado




Había una vez un barquito chiquitito...
Había una vez un barquito chiquitito...
Que no sabía... que no sabía...
Que no sabía navegar...



Y acabó en el váter

 

Betta ha gritado al aire | sábado, agosto 16, 2003 a las 20:16




Promesas que no valen nada

Prometo no mandar más cartas y no pasar por aquí.
Prometo no llamarte más y no inventar ni mentir.

Prometo no seguir viviendo así.
Prometo no pensar en ti.
Prometo dedicarme solamente a mí.

Prometo que a partir de ahora lucharé por cambiar.
Prometo que no me verás, que no voy a molestar.

Y sabes que lo digo de verdad, que no voy a fallarte en nada.
Que tengo mucha fuerza de voluntad, no te fallaré en nada.

Prometo no seguir así.
Prometo que no voy a pensar en ti.
Prometo dedicarme solamente a mí.

Y el aire que me sobra alrededor, y el tiempo que se quede en nada.
Nunca más escucharé tu voz de energía nunca liberada.

Promesas que se perderán en estas cuatro paredes.
Como lágrimas en la lluvia se irán.

Siempre que no tengo sueño y no puedo descansar,
invento más de mil palabras y busco una verdad.

Intento que suenen de forma genial.
Intento que no digan nada.
Y nada siempre es toda la verdad.
Nada significa nada.

Rompo las promesas que me hice a mí.
Prometo pensar en ti.
Ahora prometo sólo pensar en ti.

Y hago que suenen de forma genial.
Prometo que no dicen nada.
Nada siempre es toda la verdad.
Y nada significa nada.

Palabras que no dicen nada en estas cuatro paredes.
Promesas que no valen nada, nada, nada, nada...

Y el aire que me sobre alrededor, y el tiempo que se quede en nada.
Nunca más escucharé tu voz de energía nunca liberada.

Promesas que se perderán en estas cuatro paredes.
Como lágrimas en la lluvia se irán...

Los Piratas - Promesas Que No Valen Nada

Betta ha gritado al aire | jueves, agosto 14, 2003 a las 22:33




Somebody shake me cause I must be sleeping...

Esta noche soñé con él. No recuerdo la última vez que soñé con él, pero fue un sueño complicado. Yo le buscaba por un sitio que debía de ser su ciudad, pero en sueños tenía ¿playa? o_O O es que yo no buscaba muy bien, no. Pero busqué mucho. Y no lo encontré.

Sin embargo, el sueño de hoy me sorprendió de veras. Yo estaba en casa (qué raro), aunque no podría decir si era Arteixo o Padrón, o una mezcla de los dos. Sabía que algo raro pasaba, pero seguía como si nada en mi casa. Y luego bajé. Creo que iba a empezar a llover, estaba el cielo nublado y todo gris (debía de ser Arteixo, sí).

Bajaba por un camino, y vi a mi hermana. Me decía algo que no escuché, pero sabía cuál era el mensaje. Detrás de ella estaba él, sentado en un banco. Llevaba un jersey marrón. Mi hermana se sentó junto a él, y ambos se quedaron mirándome.

Estaba petrificada, no podía moverme. Sólo le veía a él. Y no quería que él me viese. Así que me di la vuelta y eché a correr. Pero le vi inclinarse (como si estuviese viendo la escena desde otra perspectiva) y cubrirse la cara con las manos. Y me paré. Me di la vuelta y avancé hacia él, con paso decidido, pero algo enojada (no sé por qué). Mi hermana había desaparecido.

Me senté a su lado, y él alzó la cabeza. Seguía llorando, y me decía entre sollozos que me quería, pero que sabía que yo no le iba a querer a él, por estar allí, por ser así.

Y le abracé. Y yo también lloré. Lloraba en mi propio sueño. Y no nos separábamos, siguió y terminó así el sueño. Él y yo abrazados.

¿Que qué tiene de especial el sueño? Está claro.

Él era yo.

Betta ha gritado al aire | martes, agosto 12, 2003 a las 23:12




La academia

Lo que en principio era una idea genial, se ha convertido en una pesadilla. Me explico.

Empecé la academia a mediados de Junio, y aunque me asusté un poco el primer día por el ritmo, en seguida me sentí con ánimo para aprobar. Incluso hacían exámenes todos los viernes (y los aprobaba y todo xD).

Éramos pocos en clase (4 o 5 sólo), y me encantaba la profesora de Historia y Lengua, a la que llamaré Ayla, (pues es el vivo retrato de la protagonista de los libros de Jean M. Auel, la colección "Los hijos de la tierra") rubia y de ojos grisáceos, muy guapa, que sabía mucho de historia, y contaba anécdotas que yo nunca había escuchado.

Luego estaba Suso (el hombre con la voz más grave del mundo xD), que era el que yo quería conocer pues todo el mundo decía que era el mejor y el que más sabía, daba Matemáticas y Química. Y era cierto. Aunque imponía por su aspecto y su voz, daba caña, y explicaba muy bien.

Pero quedaba otra, que se parece muchísimo a Esperanza Aguirre -_-. Me daba Biología y Ciencias de la Tierra (y todo en la misma clase, qué curioso. Tenía que turnar las asignaturas, día sí día no. Pero nunca fui a Ciencias. xD) Aguirre era la que peor fama tenía. Que si no sabía nada, que si no explicaba bien, que era tonta... Y lo era. Horrible. Sólo con escuchar de voz me ponía de mala leche. Imaginaos a una pija diciendo: "sí, o sea, el agua es H20", mientras masca chicle y taconea. Agh. Pero estos profesores "fijos" se fueron de vacaciones.

Y los suplentes eran un show. Con la de lengua e historia hubo problemas, discusiones. M., la de matemáticas, biología, química y ciencias era otro caso, se pasaba la clase ligando hablando con un chico sabelotodo, que no sé qué pintaba allí. xD Aunque ahora me cae bien, sí. Pero ella no. Es una borde.

Los profesores fijos volvieron de vacaciones. Los horarios cambiaron. Y decidí no ir más a lengua, porque salía a las 14:30 de clase, llegaba a la estación a las 15:00, a Arteixo sobre las 15:30 y comía a las 16:00. Acababa baldada. Además, mi profesora de lengua del instituto no enseñaba como ella (mil veces mejor). Y encima no me daba lengua Ayla al volver de sus vacaciones.

En fin, que las cosas cambiaron, empezaron a llegar montones de alumnos, en la escalera había siempre overbooking y era agobiante estar en clase, tanta gente y en unas sillas y mesas para preescolares. Y al ser tanta gente, se dividieron las clases. Incluso yo protesté en matemáticas para que Suso se quedase con nosotros pero el muy cabrón gracioso nos cambió de clase. Y nos volvió a dar M. matemáticas, la Aguirre biología, Suso química y Ayla historia. Pero yo ya no estaba a gusto. Empecé a aburrirme y desinteresarme por todo. Los profesores se volvieron bordes, debido a la gran cantidad de gente "chistosa" de clase, y daban por hecho que aunque estuviésemos allí lo sabíamos todo, que sólo teníamos que repasar. Ja.

Me desapunté de biología y ciencias. No soportaba a la Aguirre. Además, llegaba a clase y nos leía sus apuntes. Ni siquiera dibujaba en la pizarra la reacción de saponificación. o_O.

Y así sigo. Sin saber nada de nada, sin interés, sin esperanza, sabiendo que no voy a aprobar en Septiembre. Pero lo asumo. Y sé que puedo sacar tres: biología, historia y lengua.

¡Y voy a por ellas!

Betta ha gritado al aire | lunes, agosto 11, 2003 a las 23:21




Quizilla

CWINDOWSDesktoptarzan.jpg
Tarzan!


What movie Do you Belong in?(many different outcomes!)
brought to you by Quizilla



Crow
What Is Your Animal Personality?

brought to you by Quizilla



cuddle and a kiss
cuddle and a kiss on the forehead - you like to be
close to your special someone and feel warm,
comfortable, and needed


What Sign of Affection Are You?
brought to you by Quizilla



Mmmmmm... pues no creo que estén tan equivocados. xD

Betta ha gritado al aire | miércoles, agosto 06, 2003 a las 21:24




Lo he pasado muy mal esta noche viendo Ally McBeal.

¿Cómo podré dormir así?

Betta ha gritado al aire | a las 01:55




How bout stopping eating when I'm full up?

Jope, hace mucho tiempo que no posteo "en serio" (vamos, que no os doy la paliza con mi vida y mis desgracias). Tanta fotito me libraba de hacerlo, ¡pero basta ya!

El viernes me fui a Padrón. Aniversario del funeral de mi abuelo. Divertido, ¿eh?

Hacía un calor horrible. Imaginad: mi temperatura ideal, perfecta, máxima, es de 18º. Estábamos casi a 35º. Con lo que no paré de quejarme todo el tiempo que estuvimos allí, esto es, hasta el domingo. Parecíamos bichos del desierto, esperando a que se hiciera de noche para llevar nuestra vida "normal". Y la vida "normal" consistió en pasear por Padrón, comer e ir a visitar la familia.

11 personas. 11 personas en total fueron las que, tras darme los dos besos de rigor, me comentaron "amablemente" lo gorda que estaba. Con lo que terminé con un cabreo y un agobio de no te menees. Sé que en estos dos años he llegado a unos límites extremos (tanto física como psicológicamente xD), y soy yo la que lo sabe, y no los demás. Lo que más me jode fastidia del asunto es que me lo diga gente que también está gorda. Y que ni siquiera conozco de nada, que no es ni mi familia. ¿Pero quién se creen que son? ¿Creen que por lo que me digan ellos me voy a poner a pan y agua? ¿Creen que no sé lo que tengo que hacer para bajar de peso? ¿Creen que no lo hago? Diugh... Y lo peor de todo, es que después de decirte lo inmensa que eres, van y te invitan a comer. Pero no sólo a comer... a merendar, a cenar y a desayunar si les dejas. Y no curiosamente pescadito a la plancha ni ensaladitas, no. Es que encima pretenden que comas tanto como si tuvieras que llevarte reservas una semana. Y te dan bolsas de comida para que no te falte allá, en la gran ciudad (tendré esto en cuenta cuando vaya a vivir fuera xD). Es deprimente. Y que encima se metan contigo, pensando que en lo único que tú puedes pensar es en la comida. Si lo último que tengo en estas reuniones familiares es hambre. -_-

Y entre el calor y la familia, las fiestas. Verbena por la noche, cine al aire libre. Pero mi única amiga allí (con la que yo todavía me llevo, vamos, aunque no nos veamos en todo el año xD), estaba fuera, divirtiéndose lejos, así que vas a tu último recurso: tus primos. Tengo muchos primos (todos chicos) de mi edad. Pero la que realmente me parece interesante (y es mi ídolo xD) es una prima que tiene 24 años. Nunca me canso de preguntarle cosas (aunque esto es normal en mí xD). Es mi ejemplo a seguir de esfuerzo y trabajo. Y lo mejor de todo es que está en Lugo. Espero irme para allá. -_-

Llevé la cámara expresamente para sacar fotos. Y casi no saqué nada. Con el calor que hacía... Y lo peor es que la banda de música de Arteixo andaba pululando por allí y me encontré a una chica tonta de mi clase (pero tonta tonta, vamos, que nadie la soporta xD). Diugh.

Y agh. Qué calor hacía.

Betta ha gritado al aire | martes, agosto 05, 2003 a las 10:41